یک مشت نامه

مرضی است که شخص دچار یک نوع گم کردن خود میشود به این صورت که بعد از دو هفته تنهایی و سر و کله زدن با این و آنی که هیج آشنایی با آن ها ندارد و تنفس کردن هوایی که فقط به سرفه اش می اندازند و خوردن آبی که فقط موهایش را میریزند و بالا و پایین کردن در خیابان هایی که حتی اسمشان را هم نمیداند دارد به شهر خودشان برمیگردد،و تمام دو هفته ی قبل را به امید امروز و تمام لحظه لحظه ی امروز را به امید ساعت حرکت و تمام ثانیه های مزخرف توی اتوبوس را به عشق ثانیه ی ورود پشت سر گذاشته و به طرز احمقانه ای وقتی وارد شهر میشود میفهمد که انگار دیگر با اینجا هم آشنا نیست و خیابان های یک مشت نامه...

یک زمانی مدام فکر میکردم باید یک کاری کنم،یک کار بزرگ،یه کاری که بشود بعدها به آن افتخار کنم و بگویم من این کار را کرده ام،فکر میکردم باید یک کار بزرگ کرد که زهرا امامیان،زهرا امامیان شود،یک کار بزرگ که وقتی مُردم و جنازه ام را توی غسالخانه میشستند و توی قبر میگذاشتند بگویند این همان است که آن کار را کردها،میشناسیَش که!فکر میکردم باید کسی باشم که بشناسَدَم،بگویم اگر مُردم لااقل اسمم توی تاریخ میماند،لااقل برای چند نفر یک کاری کرده ام،یک چیزی درست کرده ام،یک فرضیه ای را ابداع کرده ام،لااقل برای چند نفر حتی بعد از مرگم هم زنده میمانم و حرف میزنم، حال یک مشت نامه...

تهران بزرگ است،شلوغ است، هر صبح که از خواب پا میشوم صبحانه میخورم و این راستای خیابان شریعتی را با مریم پایین میروم بیشتر فکر میکنم چقد شلوغ است، هر روز از روی پل سید خندان رد میشوم از دختر بچه هایی که کنار پل دستمال کاغذی سه تا هزار میفروشند، و از صدای بلند تهران پارس تهران پارس های سکوهای آنور پل، هر روز از پله های برقی اش بالا میروم،پیرمردی را میبینم که کراوت قشنگی میزند،صورت گرد مهربانی دارد و یک کیف کهنه ی مشکی را توی دست هایش حمل میکند و هر روز او مرا نمیبیند،هنوز به این همه شلوغی و تنهایی اش عادت نکرده ام،توی مترو هیچ کس به هیچ کس نگاه نمیکند و ه یک مشت نامه...